Door zijn vertrek naar Ethiopië neemt watersportvereniging De Helling komende winter afscheid van een actief lid en levenslange zeiler. Een paar vragen aan Rogier Verschoor.
Hoe oud was je toen je voor het eerst zeilde?
Heel jong. Met mijn ouders mee, misschien toen ik 3 jaar was. Vanaf een jaar of 14 ging ik op zeilkamp en leerde ik zelf boten manoeuvreren. Al snel werd ik instructeur in de zeilkampen die mijn middelbare school, het KWC toen organiseerde en ook bij het Nivon. Bij het Nivon deed ik het liefst de familiezeilkampen. Dan ging ik op stap met een boot vol kinderen die alle vertrouwen in je hebben. Als jij zegt dat het leuk is, dan vinden ze het ook leuk. Bijvoorbeeld schuin gaan, nat worden, hard aan een touw trekken.
Je hebt ook tijden niet gezeild?
Na mijn studie was ik nog twee jaar instructeur, en ik had ook een eigen bootje in Beusichem. Maar toen vertrok ik met mijn vrouw naar het buitenland. In de jaren dat ik werkte in India, Nicaragua en Tanzania heb ik nooit kunnen zeilen. Maar toen ik voor de tweede keer in Nicaragua werkte, woonde ik vlakbij een vulkaanmeer, het Laguna de Apoyo. Een maffe Duitser had een catamaran liggen in dat meer, en daar mocht ik af en toe een poos mee zeilen.
Daarna kwam je bij De Helling?
In 2019 werd ik lid van De Helling. We woonden weer in Nederland om onze drie kinderen hier naar school te laten gaan. Sinds een jaar of zes heeft De Helling twee verenigingsvalken en een laser. Leden van de afdeling kunnen met deze zeilboten op stap. Ik ben altijd met erg veel plezier lid geweest!
En hier ben je ook weer instructeur.
Ik begeleid nieuwe leden die nog niet zefstandig kunnen zeilen, help ze routine op te doen en help ze te leren hoe we hier met de boten omgaan. Leden die toe waren aan een wat spannender zeilervaring, maakte ik wegwijs met de laser. Ook heb ik het Vrijdagavondzeilen opgezet: per vrijdagavond wordt in de appgroep afgesproken wie er allemaal zin hebben om te varen en dan wordt er gezamenlijk gezeild en wat gedronken na afloop. Dan is het zeilcafé open in het clubhuis: zo wordt het zeilen nog meer een echte verenigingsactiviteit.
Maar daar ben jij binnenkort niet meer bij.
Klopt. De jongste gaat inmiddels zijn derde jaar in van zijn studie, en wij gaan weer naar naar het buitenland, naar Ethiopië deze keer. Maar wie weet kunnen we daar ook weer het water op.
