Door: Bert Bramer

Zondagochtend heel vroeg vertrekt de fluisterboot J-Art heel stilletjes uit de haven van Culemborg stroomopwaarts met de bedoeling om te Wijk deel te nemen aan de Andre Smit trofee zeilwedstrijden. Een klein uurtje later vertrekken wij, de “nu nog naamloze J” met op sleep de Blauwlap, met gepaste buitenboordmotor herrie ook met  bestemming Wijk. Aan boord van de Blauwlap de wisselbeker die verdedigd moet worden.

Nu is een fluisterboot heel prettig varen, maar er is een beperkende factor en daar moet nog wat op gevonden worden. Nog vóór Beusichem wordt de fluisterboot  toegevoegd aan de sleep. Na 2 uurtjes ploegen geraken we te Wijk. Na een kopje koffie en wat genoeglijk geklets met onze Wijkse gastheren en dames moet het er toch van komen: de wedstrijd gaat beginnen. Er zijn wel wat zorgen bij het organiserend comité want men blijkt te hebben vergeten voldoende wind te bestellen.  Er wordt daarom besloten een korte ronde te varen op de dode arm van de Nederrijn en de Gravenbol.

Als eerste starten er maar liefst 8 jeugdboten. De kajuitboten starten 15 minuten later met maar liefst 3 J’s in de strijd, een Trintel en de Neva van Sander Bekkers. Weer 10 minuten later de open boten  ook met 5 deelnemers waaronder de blauwlap als titelverdediger, een prachtige Pampus en een Laser.

Wie zeilen kan zeilt met elke wind. “Elke wind” betekende vandaag: elk zuchtje wind. De windvaan heeft meermaals rondjes gedraaid in de mast. Er waren momenten van complete windstilte en we hebben ook meegemaakt dat we voor de wind zeilden en in tegengestelde richting de Pampus op ons af kwam zeilen: óók voor de wind. Dus tussen ons in moet dan het oog van lage druk gelegen hebben. Onder deze omstandigheden zeilen vraagt veel rust, geduld en het vermogen om te zien waar de wind zit. Meer dan eens gezien vandaag: de  manoeuvre overstag zonder koers te wijzigen.  Solozeilers die in de doldrums terecht komen kunnen tot waanzin gedreven worden door windstiltes. Echter, wij van de “nu nog naamloze J” hebben een overdosis aan innerlijke rust. We zijn Jin en Jang, helemaal Zen één met de elementen. Speurend naar elk vlaagje. We beheersen de kunst van het subtiele.

Met deze uitzonderlijke kwaliteiten zijn we vanaf de start helemaal opgegaan in het hier en nu en in the art of sailing. De J-Art heeft een heel andere art of sailing bedreven, waaronder boei tikkertje en een soort  zeildansen ( mooi rondje om de as). Verder speelde de J-Art met zijn Wijkse zusterschip ook nog onderling een potje oploeven voor gevorderden, waardoor beide andere J’s zich wat afzonderden van de “nu nog naamloze J”.

Na een uurtje of 2 in de ban van het Zen zeilen is het dan ook wel mooi geweest . Met de  “nu nog naamloze J”  voltooien we de tocht, we tuigen de boot af, hijsen de vlag, bakken wat eieren, lezen een boek, spreken uitgebreid met de Wijkse bevolking en zo kan ik nog wel even doorgaan, en jawel eindelijk zien wij dan een stip aan de horizon: De titelverdediger van de Andre Smit trofee dient zich aan. Met een overtuigende voorsprong op de overige open boten laten de broers Wim en Theo Verhallen toch weer zien dat ook zij de kunst verstaan om te zeilen met wisselende windrichtingen van 1 à 3 knopen. Wim  geeft op een strandje zijn Blauwlap nog een zeer uitgebreide onderhoudsbeurt en jawel: daar komen in de verte de 2 overige J’s met kort achter hen ook Sander Bekkers aan.

Na afloop van het dobberfestijn was er een genoeglijke barbecue, en met een lekker glas bier was het goed toeven in Wijk.

Aan alles komt een eind en dus nadat we alle bekers in ontvangst hebben genomen, werd de sleep weer geformeerd en in razende vaart zijn we weer stroomafwaarts gegaan en ruim voor het luiden van de Papklok lagen we weer afgemeerd in de haven.