De startlijn is niet erg lang dus het was dringen aan de “overkant”. Wij hadden ons iets verkeken op de stroom waardoor wij zeker nog niet op de startlijn lagen de laatste seconden voor de toeter. Wie er wel op de startlijn lagen waren de Tompoes en de C-. En de Tompoes moest wat gas terugnemen om niet te vroeg over de lijn te gaan hierbij liet hij de boot iets afvallen wat een protest opleverde van de C- omdat hij mee moest wilde hij niet botsen. Net na de start werd deze fout van de Tompoes opgelost met maken van  een 360 graden draai. Daardoor kwam de Tompoes in een voor hen wat onbekender gedeelte van het veld terecht, namelijk tussen de andere opkruizende boten in. Hetgeen nog een paar maal bekende kreet “bakboord!”van andere boten opleverde. Een echte inhaalrace was het voor Theo en zijn bemanning. Hetgeen weer met een overtuigende overmacht ging moet ik zeggen. Aan het einde van de strijd gingen in de kortste tijd over de lijn zoals gewoonlijk. Maar vanwege de zeer lage verzamelde SW kwam de rekensom uit op een andere winnaar. Zoals de vorige wedstrijd er echt één was op het lijf geschreven op de eigenschappen van onze boot en bemanning was de weersgesteldheid van deze avond met een relatief lichte kiel (30%) en brede bouw zijn laten wij zeggen sub-optimaal om goed te kunnen scoren met zo’n lang scherp te varen kruisrak gedeelte tegen de stroom in erin. Hier zijn wij nog niet erg goed in. Zoveel is duidelijk en Rita Hovink wist het. Ook deze wedstrijd waren wij weer voorzien van de laptop met navigatiesoftware. Maar wij waren niet alleen. Deze keer liet Marcel van de Cato vol trots zijn full-HD-TV/laptop zien met daarop het bekende kaartje van onze rivier de Lek waarbij het leek of de oevers aan elkaar waren gestikt door en Zwitserse naaimachine met een kruissteek. Maar dat bleek de tracklijn te zijn van zijn gevaren koers. De twee tracklijnen stroom-op vergelijkend bleek dat de Cato nagenoeg dezelfde slagen had gemaakt voor beide kruisrakken.  Het door onze boot getrokken rode draad op het kaartje van de gevaren route had de naaimachine waarschijnlijk meer een siersteek in gedachten met hier en daar een knoopsgat...

Hier zie je duidelijk dat de zeilkeuze af en toe net een maatje te groot was voor het mooie.  De te varen baan van de avond was soortgelijk aan de voorgaande avonden met een “0” ton aan de overkant van de haven van Culemborg. Alleen de wind kwam uit een ander hoek hetgeen weer een totaal andere wedstrijd tot gevolg had. De andere variabele zit in de plaats waar de hoogste boei ligt en na het ronden van de verste ton of skippybal. Ik schrijf skippybal omdat als ik het woord “ton”gebruik in een zin naar mijn bemanning toe en niets gebeurd. Zoals bijvoorbeeld de volgende zin, “Probeer iets boven die ton koers te houden”. Een poel van onbegrip is mijn deel, dit alles ondersteunt met een verbolgen verhaal over taalvervuiling en dat ze met geen mogelijkheid een skippybal voor een ton kunnen aanzien. Zodra ik in die zin “ton” voor “skippybal” vervang gaat het een al een stuk beter. Ook woorden als “schoot” en “val” moet vaak nog worden voorzien van extra bevestigende uitleg. “Ja, dat touwtje.” Tijdens deze wedstrijd had de voorste groep boten een gunstige windschift juist toen zij in de bocht voeren. Hierdoor konden zij gewoon scherp aan de wind blijven varen terwijl zij de bocht door gingen zonder een slag te hoeven maken. De achterblijvers moesten toen gedwongen wel een slag maken omdat zij nog in het rechte gedeelte van de rivier naar de bocht zaten. Dit was echt het breekpunt tussen de groepen lage en hoge SW boten. Maar aan het eind van de avond hebben we wel hard moeten werken. Zelfs voor onze teleurstellende zevende plaats die avond.

Jan Wielsma